Sala Sesyjna z nowym parkietem i ekranem LED

Na suficie i ścianach odnowiono zdobienia i boazerie. Na podłodze położono nowy parkiet, a pod oknem nie ma już podestu, który nie był uwzględniony w pierwotnym projekcie sali, lecz pojawił się w okresie międzywojennym wraz z balaskami.

W sali zainstalowano nowe ogrzewanie, którego elementy ukryto w podłodze. Nad sklepieniem umieszczono klimatyzację, a duży ekran LED ma wyświetlać program sesji i przebieg głosowań. Wcześniej te informacje pokazywano na ścianie za pomocą rzutnika.

Po południowej stronie sali stoją dwie podświetlane, stylizowane biblioteczki. W pierwotnych planach przewidziano jedną szafę oraz drugą po przeciwnej stronie okna, ale żadnej z nich nie zrealizowano.

Tarnowskie Góry korzystały z kilku siedzib władz miejskich. Dawni kronikarze wspominali o pomieszczeniach urzędu książęcego w tzw. starym zamku przy ul. Zamkowej 12 oraz o budynku przy obecnej ul. Gliwickiej 6. Przed 1608 rokiem władze urzędowały w budynku przy Rynku 13.

21 kwietnia 1608 roku miasto kupiło dom przy Rynku 14, który pełnił funkcję ratusza do 1898 roku. Budynek przy Rynku 13 mieści obecnie restaurację Tesoro, a obiekt pod numerem 14 to budynek „Pod Lipami”. W 1894 roku miasto nabyło za 57 tysięcy marek większą i lepiej położoną działkę pod budowę nowego ratusza. Wcześniej znajdował się tam Królewski Górnośląski Urząd Górniczy, a następnie sąd rejonowy, działający na tej parceli w latach 1861–1895.

Konkurs na projekt nowego ratusza ogłoszono w sierpniu 1895 roku. Architekci mieli kilka tygodni na przygotowanie propozycji, a w październiku odrzucono 11 z 17 projektów, ponieważ nie spełniały warunków konkursu. W budynku miały znaleźć się między innymi dwa sklepy na parterze, mieszkanie burmistrza i sala posiedzeń rady miejskiej o powierzchni 120 m kw. na drugim piętrze. Koszt budowy nie mógł przekroczyć 130 tysięcy marek.

Pierwszą nagrodę otrzymał Karl Wilde, rządowy budowniczy z Berlina, a za projekt przyznano mu 800 marek. Drugie miejsce zajął architekt Hermann Guth z Charlottenburga, a trzecie Hans Rosener i Ismar Herrmann. Władze miejskie zdecydowały o realizacji projektu Gutha.

W ocenie projektu doceniono między innymi reprezentacyjne wejście z przedsionkiem, które umożliwiało dostęp do dwóch sklepów. Zwrócono też uwagę na elewację od ul. Górniczej: choć potraktowano ją skromniej, na zamykającej osi zaprojektowano ścianę szczytową z wykuszem biegnącym przez dwa piętra. Miała ona przewyższać sąsiednie budynki i zamykać wylot ulicy prostopadłej do Górniczej.

Hermann Guth (1851–1924) urodził się w Seelow we wschodniej Brandenburgii. Ukończył szkołę realną we Frankfurcie nad Odrą, a następnie kształcił się w Berlińskiej Akademii Budownictwa (Berliner Bauakademie). Pracował w Charlottenburgu, obecnie dzielnicy Berlina, i był profesorem w Królewskiej Szkole Artystycznej w Berlinie.

Ratusz w Tarnowskich Górach należy do najbardziej znanych realizacji Gutha. Architekt zaprojektował także podobny budynek w dolnośląskim Jaworze, wykorzystując fragmenty średniowiecznej budowli. Przygotował również niezrealizowane projekty ratusza w Słupsku oraz siedzib władz miejskich w Rüttenscheid (dzielnica Essen), Eberswalde, Poppelsdorfie (obecnie dzielnica Bonn) i Rheydt (część Mönchengladbach). Projektował także kamienice, wille i obiekty sakralne.

Budowę ratusza rozpoczęto w 1896 roku. Kierował nią Carl Benjamin Szamcitke, prace budowlane wykonała tarnogórska firma Emanuela Dziuby, a roboty kowalskie zrealizował Gustav Trelenberg z Wrocławia.

_{Źródło: Urząd Miejski w Tarnowskich Górach}